Πώς να ξεπεράσεις ένα δημιουργικό μπλοκάρισμα στην παραγωγή
Γιατί κολλάνε οι παραγωγοί, πώς εντοπίζεις τα δικά σου μοτίβα και πρακτικοί τρόποι να ξεμπλοκάρεις, από μικρές προκλήσεις μέχρι νέα εργαλεία και συνεργασίες.
Πώς κρατάς καθαρό ένα πυκνό psytrance track: επιλογή και layering ήχων, σημεία εκκίνησης για EQ, εφέ, compression και ένα καθαρό τελικό master.
Το psytrance είναι πυκνή μουσική: ένα κυλιόμενο bass, ένα σφιχτό kick, leads, εφέ και κρουστά τρέχουν όλα με μεγάλη ταχύτητα για έξι λεπτά ή και περισσότερο. Η καλή επεξεργασία ήχου είναι αυτό που κρατά αυτή την πυκνότητα καθαρή αντί για μπερδεμένη. Ακολουθούν τα βασικά βήματα, από την επιλογή των ήχων μέχρι το τελικό export.
Ξεκίνα από τον πυρήνα: kick και bass. Διάλεξε έναν σφιχτό, δυναμικό ήχο για το bass, για παράδειγμα από ένα synth όπως το Serum ή το Massive, και διαμόρφωσέ τον με τους oscillators και το φίλτρο. Αν προσθέσεις από κάτω ένα layer για το sub, κράτα το απλό και άφησέ το να στηρίζει το κύριο bass αντί να ανταγωνίζεται μαζί του.
Μετά πρόσθεσε leads, pads και arpeggios στην τονικότητα του track σου. Synths όπως το Sylenth1 ή το Omnisphere χρησιμοποιούνται συχνά για αυτά τα layers. Vocal samples ή field recordings μπορούν να δώσουν ατμόσφαιρα, συχνά με reverb και delay για να τα σπρώξεις στο βάθος.
Το layering δεν σημαίνει να στοιβάξεις όσο περισσότερα μπορείς. Κάθε layer χρειάζεται έναν λόγο ύπαρξης. Όταν βάζεις δύο leads το ένα πάνω στο άλλο για πιο γεμάτο ήχο, έλεγξε ότι είναι σε φάση, αλλιώς αδυνατίζουν το ένα το άλλο. Ένας spectrum analyzer σε βοηθά να δεις πού επικαλύπτονται οι ήχοι, ενώ το automation της έντασης και το panning δίνουν σε κάθε στοιχείο τη δική του θέση.
Το EQ αφορά κυρίως το να αφαιρείς ό,τι ενοχλεί. Μερικά σημεία εκκίνησης:
Πήγαινε συχνά από το solo στο πλήρες mix και πίσω. Ένας ήχος που είναι τέλειος μόνος του μπορεί να είναι λάθος μέσα στο σύνολο, και υπερβολικό EQ σε κάθε κανάλι κάνει ένα mix να ακούγεται αποστειρωμένο.
Το reverb δίνει βάθος και χώρο. Τα μεγάλα reverbs ταιριάζουν σε pads, μελωδικά στοιχεία και φωνητικά· τα σύντομα προσθέτουν λίγο χώρο χωρίς να θολώνουν το mix. Ένα plate μπορεί να δουλέψει καλά στα φωνητικά, ένα hall σε φαρδιά synths. Ρύθμισε το pre-delay και το decay ώστε να ταιριάζουν με το tempo.
Ένα delay συγχρονισμένο στο tempo προσθέτει ρυθμό και κίνηση, για παράδειγμα ένα delay τετάρτου σε ένα lead ή ένα ping-pong delay για στερεοφωνικό πλάτος. Υψηλότερο feedback δίνει μεγάλες ηχώ για τα transitions, χαμηλότερο feedback ένα διακριτικό «πάχεμα».
Το distortion και το saturation προσθέτουν αρμονικές και ζεστασιά, ειδικά σε bass και leads. Το soft clipping είναι ήπιο, το fuzz προσθέτει τραχύτητα για τα πιο επιθετικά σημεία. Τα chorus, phaser και flanger δημιουργούν κίνηση: το chorus ανοίγει τον ήχο, το phaser τον στροβιλίζει, ένα flanger μπορεί να φτιάξει ένα δυνατό sweep πριν από ένα drop.
Το automation δίνει ζωή σε όλα αυτά. Κάνε automation στο cutoff του φίλτρου, στην ποσότητα των εφέ ή στο mix του reverb για να χτίσεις ένταση πριν από ένα drop και να την αποφορτίσεις μετά.
Το compression κρατά τα στοιχεία σταθερά και δυναμικά. Σε kick ή bass μπορείς να χρησιμοποιήσεις υψηλότερο ratio, όπως 4:1 ή 6:1. Ένα μέτριο attack αφήνει να περάσει το transient, ώστε να επιβιώσει το «χτύπημα». Ρύθμισε το release ώστε ο compressor να επανέρχεται στον χρόνο του groove· αν είναι πολύ γρήγορο, παίρνεις ανεπιθύμητο pumping. Με το make-up gain ισοσταθμίζεις μετά τις στάθμες.
Το multiband compression σου επιτρέπει να ελέγχεις τα χαμηλά ξεχωριστά, χωρίς να αγγίζεις τα leads και τα φωνητικά. Ένα dynamic EQ δουλεύει παρόμοια για μεμονωμένες προβληματικές συχνότητες, όπως ένα resonance σε ένα synth που εμφανίζεται μόνο σε ορισμένες νότες.
Το sidechain compression ή το ducking της έντασης με trigger το kick ανοίγει χώρο για κάθε χτύπημα του kick στο bass, στα pads ή σε άλλα στοιχεία. Στο psytrance ο στόχος είναι συνήθως καθαρά χαμηλά και όχι ένα ακουστό pumping εφέ.
Πριν από το mastering, κάνε ένα διάλειμμα μερικών ωρών ή ημερών και άκου ξανά με φρέσκα αυτιά. Ακούγεται καθαρά κάθε στοιχείο; Κυλάει η ενορχήστρωση;
Στο master bus αρκούν μικρές κινήσεις: μια ήπια ενίσχυση γύρω στα 60 Hz για kick και bass, ένα μικρό cut μεταξύ 300 και 500 Hz κατά της λάσπης, λίγο παραπάνω γύρω στα 2–4 kHz για παρουσία. Ένας bus compressor με χαμηλό ratio, περίπου 1,5:1 έως 2:1, «κολλάει» το mix. Αν ανοίξεις το στερεοφωνικό πεδίο, κάν' το μόνο στις υψηλότερες συχνότητες και κράτα τα χαμηλά στο κέντρο, ώστε το mix να λειτουργεί και σε mono.
Ένας limiter ορίζει την τελική ένταση. Βάλε το ceiling γύρω στα −0,1 dB και ανέβαζε το input μέχρι το track να είναι αρκετά δυνατό, χωρίς να το «λιώσεις». Σύγκρινέ το με psytrance tracks που έχουν περάσει από επαγγελματικό mastering στην ίδια ένταση: χτύπημα του kick, λαμπρότητα και συνολική ισορροπία.
Κάνε export σε WAV ή AIFF 24-bit, στο sample rate στο οποίο έκανες το mix. Αν το project έτρεχε στα 44,1 kHz, κάνε export στα 44,1 kHz, γιατί η μετατροπή του rate μπορεί να προσθέσει artifacts.