Psytrance-subgenres uitgelegd

Psytrance is niet één sound. In drie decennia is het opgesplitst in stijlen die verschillen in tempo, sfeer en sounddesign, en elke stijl heeft zijn eigen dansvloeren en festivalslots. Hier een overzicht van de belangrijkste subgenres en wat ze onderscheidt.

Waar het allemaal vandaan komt

Psytrance groeide halverwege de jaren negentig uit Goa trance. Producers gingen van de lange melodische lijnen van Goa naar strakkere ritmes, rollende baslijnen en elektronischer sounddesign. Hallucinogen, het project van Simon Posford, was een van de bepalende namen uit die tijd.

Technologie duwde de ontwikkeling verder. Softwarestudio's als Ableton Live en Logic Pro, samen met virtuele instrumenten en plugins, maakten gedetailleerd sounddesign mogelijk op een laptop. Later lieten platforms als SoundCloud, YouTube en Bandcamp producers een wereldwijd publiek bereiken zonder groot label, en veel artiesten van nu zijn autodidact. Het resultaat is een scene die steeds nieuwe variaties voortbrengt.

De meeste psytrance zit tussen zo'n 135 en 150 BPM, en de donkerdere stijlen gaan sneller. Binnen dat bereik heeft elk subgenre zijn eigen karakter.

Full-on

Full-on kreeg eind jaren negentig vorm en is de energieke, melodische kant van psytrance: een snelle, rollende bas, heldere synthleads, pakkende hooks en grote build-ups en breaks. Het zit meestal aan de bovenkant van het tempobereik, rond 140 tot 150 BPM. Infected Mushroom, Astrix, GMS en Vini Vici horen bij de bekendste namen, en "Deep Jungle Walk" van Astrix is een klassieker van de stijl.

Progressive psytrance

Progressive is minimaler en meestal trager, vaak in de lage tot middelste 130. In plaats van grote melodieën leunt het op een diepe, groovy bas, geleidelijke build-ups en subtiele veranderingen in geluid en textuur over lange stukken. Het nam invloeden over uit techno en house en werd vanaf eind jaren nul enorm populair, met producers als Neelix. De stevige, hypnotische flow past bij lange sets, vooral overdag op buitenfestivals.

Dark psytrance, forest en twilight

Dark psytrance is het tegenovergestelde van de heldere melodieën van full-on. Het is meestal sneller, vaak ruim boven 150 BPM, met zware baslijnen, dissonante geluiden, gelaagde effecten en griezelige samples. Melodieën zijn zeldzaam en onvoorspelbaar, dus de spanning komt uit het sounddesign. Het wordt vooral 's nachts gedraaid.

Forest is een verwante stijl met een organische, natuurlijke sfeer: knisperende, ritselende texturen en een kronkelende, vreemde stemming. Twilight zit tussen full-on en dark in en mengt stuwende energie met donkerdere motieven, wat het handig maakt voor de overgang van avond naar nacht in een dj-set.

Chillout en psybient

De trage kant van de scene heet chillout, ambient of psybient. Het heeft rustige ritmes, brede atmosferische geluiden en vaak organische samples en invloeden uit wereldmuziek, en je hoort het in de chill-outgebieden van festivals en op rustigere uren. Shpongle, het project van Simon Posford en Raja Ram, is het bekendste voorbeeld; hun album "Are You Shpongled?" uit 1998 mengt elektronische beats met organische instrumenten en samples uit allerlei muzikale tradities.

De scene rond de sound

De subgenres bepalen ook hoe festivals worden geprogrammeerd: helderdere, progressieve sounds overdag, full-on op het piekmoment, twilight en dark 's nachts, chillout daartussen. Festivals als Boom in Portugal en Ozora in Hongarije brengen ze allemaal samen en voegen kunst, workshops en natuur toe aan de muziek.

Beeldende kunst is een groot deel van de cultuur: mandala's, fractal-ontwerpen en projecties die kunstenaars en visual makers samen met de muziek ontwikkelen. Lokale feesten, online forums en social media verbinden producers en fans tussen de festivals door, en thema's als milieubewustzijn komen steeds terug, in de muziek en op de events.