Πώς να φτιάξεις υπνωτικά arpeggios για psytrance

Ένα arpeggio είναι μια συγχορδία που παίζεται νότα νότα, σε γρήγορη διαδοχή. Στο psytrance, οι επαναλαμβανόμενες γραμμές arpeggio είναι από τα βασικά εργαλεία για το υπνωτικό εφέ για το οποίο είναι γνωστό το είδος: συνεχίζουν να κινούνται ενώ το kick και το bass κρατούν το groove, και μικρές αλλαγές σε αυτές μπορούν να κουβαλήσουν ένα track για λεπτά. Δες πώς τα γράφεις, πώς τα σχεδιάζεις και πώς τα ενορχηστρώνεις.

Γράψε το μοτίβο

Ξεκίνα από την κλίμακα ή το mode του track σου. Οι ελάσσονες, οι μείζονες, οι ελαττωμένες ή οι ολοτονικές κλίμακες δίνουν η καθεμία διαφορετικό χρώμα, και οι συγχορδίες από κάτω ορίζουν τη διάθεση μέσα από την οποία κινείται το arpeggio.

Κράτα την πρώτη εκδοχή απλή, για παράδειγμα μια σειρά τριών νοτών, και χτίσε την πολυπλοκότητα βήμα βήμα με περισσότερες νότες ή ρυθμικές παραλλαγές. Τα απλά μοτίβα είναι συχνά τα πιο υπνωτικά, γιατί ο ακροατής μπορεί να «κλειδώσει» πάνω τους. Μετά παίξε με τον ρυθμό:

• Άλλαζε τις διάρκειες και τις υποδιαιρέσεις των νοτών, ώστε η γραμμή να ανασαίνει απέναντι στον χτύπο.
• Χρησιμοποίησε συγκοπές, τρίηχα ή παρεστιγμένους ρυθμούς για να ξεχωρίζουν κάποιες νότες από τη σταθερή ροή.
• Δοκίμασε μοτίβα με διαφορετικό μήκος από το μέτρο, όπως μια γραμμή τριών βημάτων πάνω σε ένα groove τεσσάρων χτύπων. Οι τονισμοί μετατοπίζονται σε κάθε επανάληψη, κάτι που δημιουργεί μια κυλιόμενη, διαρκώς μεταβαλλόμενη αίσθηση.
• Μετακίνησε ελάχιστα κάποιες νότες πίσω από το grid για μια πιο χαλαρή αίσθηση απέναντι στον ορμητικό παλμό.

Διάλεξε τον ήχο

Κλασικές κυματομορφές όπως saw, square και pulse είναι το συνηθισμένο σημείο εκκίνησης· τα αναλογικά synths και οι εξομοιώσεις τους δίνουν ζεστό, πλούσιο ήχο. Η FM σύνθεση παράγει φωτεινούς, σύνθετους ήχους που διαπερνούν το mix, και wavetable synths όπως το Serum και το Massive σου επιτρέπουν να κινείσαι ανάμεσα σε διαφορετικές κυματομορφές και προσφέρουν βαθιές επιλογές modulation.

Η κίνηση έρχεται από το modulation. Ένα LFO στο cutoff του φίλτρου δημιουργεί ένα παλλόμενο εφέ που προσθέτει στον ρυθμό, και αν ανοίγεις σιγά σιγά το cutoff σε μια μεγάλη φράση, η γραμμή ακούγεται ζωντανή. Το automation στο resonance του φίλτρου, στο pitch ή στα macros του synth έχει παρόμοιο αποτέλεσμα. Ταίριαξε τη χροιά με τη διάθεση: φωτεινή και κοφτερή, βαθιά και γεμάτη sub, ή ονειρική.

Layering και εφέ

Το layering δίνει βάθος σε ένα arpeggio. Διπλασίασε τη γραμμή μια οκτάβα χαμηλότερα για να της δώσεις βάση, ή πρόσθεσε μια εναρμονισμένη εκδοχή μια τρίτη ή μια πέμπτη πιο πάνω. Αν συνδυάσεις έναν φωτεινό, κοφτερό ήχο με ένα ζεστό pad από κάτω, γεμίζεις το φάσμα.

Τα εφέ κάνουν τα υπόλοιπα:

• Τα chorus και phaser ανοίγουν τη στερεοφωνική εικόνα και «παχαίνουν» τον ήχο. Ρύθμισε depth και rate ώστε να προσθέτουν κίνηση χωρίς να θολώνουν τις νότες.
• Το reverb τοποθετεί τη γραμμή σε έναν χώρο. Το pre-delay και ο χρόνος decay αποφασίζουν πώς κάθεται στο mix: διακριτικό για καθαρότητα, μεγαλύτερο για μια αίσθηση ότι αιωρείται πάνω από τον ρυθμό.
• Το delay προσθέτει ρυθμό. Το tape delay ακούγεται πιο ζεστό, το ping-pong delay αναπηδά ανάμεσα σε αριστερά και δεξιά. Συγχρόνισέ το στο tempo· τα σύντομα delays σφίγγουν το groove, τα μεγαλύτερα κάνουν τη γραμμή πιο υπνωτική.

Κάνε automation στο cutoff του φίλτρου, στο mix του reverb και στο feedback του delay σε όλο το track, ώστε η γραμμή να εξελίσσεται συνεχώς αντί να επαναλαμβάνεται στατικά.

Ενορχήστρωση των arpeggios στο track

Αποφάσισε τι ρόλο παίζει το arpeggio σε κάθε κομμάτι. Στο intro μπορεί να είναι ένα ατμοσφαιρικό στοιχείο, χαμηλό και φιλτραρισμένο. Στο build-up μπορείς να φέρνεις επιπλέον layers arpeggio το ένα μετά το άλλο, με filter sweeps και φουσκώματα της έντασης να σημαδεύουν τα transitions. Στην κορύφωση το arpeggio μπορεί να βγει στο προσκήνιο και να οδηγήσει την ενέργεια. Αν τραβήξεις πίσω τα εφέ λίγο πριν από ένα transition, η επιστροφή τους χτυπά πιο δυνατά.

Να έχεις στο μυαλό σου την ισορροπία. Το kick και το bass μένουν η βάση, οπότε δώσε στο arpeggio τη δική του περιοχή συχνοτήτων με EQ: οι ψηλές γραμμές διαπερνούν, οι χαμηλότερες προσθέτουν ζεστασιά, αλλά καμία δεν πρέπει να ανταγωνίζεται το bass. Μια δευτερεύουσα γραμμή που συμπληρώνει ή έρχεται σε αντίθεση με τον κύριο ρυθμό μπορεί να προσθέσει ενδιαφέρον, και arpeggios που πλέκονται γύρω από μια μελωδία lead σε αντίστιξη στηρίζουν και τα δύο χωρίς να θάβεται κανένα.

Πάνω απ' όλα, άφησε τις αλλαγές να γίνονται αργά. Το υπνωτικό εφέ έρχεται από την επανάληψη με μικρές παραλλαγές, όχι από συνεχώς νέες ιδέες.